یکی از مهمترین پیش شرط های یک ارتباط منطقی و دوطرفه و شفاف بین یک سازمان و مخاطبان یا مشتریانش، «وجود آزادی تبادل اطلاعات» و «به رسیمت شناختن حق دسترسی مخاطبان(مردم یا مشتریان) به اطلاعات» است.
به واقع اگر برای مخاطب یا مشتری یک سازمان، حق نظارت بر تصمیم ها و عملکرد یک سازمان را قائل شویم، باید ابتدا زمینه آزادی اطلاعات و دسترسی همگانی به اطلاعات را به رسمیت بشناسیم و تضمین کنیم. منظور از آزادی اطلاعات، «حق دسترسی افراد به اطلاعات موجود در دستگاهها و مؤسسات عمومی و خصوصی» است. حق دسترسی به اطلاعات، نتیجه و محصول آزادی اطلاعات است. منظور از حق دسترسی به اطلاعات، آن است که هر یک از اعضای جامعه در هر زمان بتواند تقاضای دسترسی به اطلاعاتی را داشته باشد که در یکی از مؤسسات دولتی، عمومی و گاه خصوصی نگهداری میشود و آن مؤسسه تنها بر مبنای دلایل احصاء شده و مشخص بتواند درخواست وی را رد کند(انصاری، 1387: 29).آزادی اطلاعات اکنون دربسیاری از کشورها و از جمله در ایران به صورت قانون درآمده است تا ضمانت اجرای آن توسط دولتمردان و مدیران سازمان ها تضمین شود.
ادامه مطلب