آنچه در ذیل می‌آید متن کامل گفتگویی است که  اضغر زارع  کهنمویی محقق و روزنامه نگار ایرانی هفته گذشته درباره اهمیت و جایگاه زبان مادری با جنوا اسپیترمن، استاد زبان شناسی دانشگاه میشیگان، به مناسبت 21فوریه روز جهانی زبان مادری انجام دادخ است. متاسفانه، روزنامه اعتماد، علاوه بر عدم انتشار به‌موقع آن، بدون اطلاع قبلی آقای زارع،، یک سوم گفتگو را حذف کرده و آنچه منتشر شده، بخش نازل و غیرموثر گفتگو بود. بخش‌های حذف شده که در اینجا رنگی شده اند، ثقل گفتگو را تشکیل می دهند. زارع در ایمیلی که برای من ارسال شده، چنین نوشته است: برای روزنامه اعتماد، بخاطر قیچی کردن گفتگو و عقیم کردن آن( که کاری غیرحرفه‌ای و خلاف اخلاق رسانه‌ای هست)، متاسفم. شایسته بود، بجای انتشار اینچنینی، اصلا گفتگو را منتشر نمی‌کرد.«علاقمندم، متن کامل گفتگو در سایت یا سایت‌‌هایی منتشر شود. اگر برای شما چنین امکانی فراهم هست، دریغ نفرمایید.».

 اشاره: تنها در سال 2000 میلادی بود که سرانجام، انسان به فکر حفظ بزرگترین میراث بشری خویشتن افتاد، میراثی که در قرون اخیر، به تاراج اصحاب نسل‌کشی و نژادپرستی رفته است. 21فوریه را روز جهانی زبان مادری نام نهاده‌اند، روزی برای پاسداشت نیک‌ترین آیات الهی. تنها 12سال از آن روز بزرگ تاریخی در سازمان ملل می‌گذرد. در این 12سال، صدها جلد کتاب و هزاران مقاله درباره حقوق زبانی و زبان مادری نوشته شده است و صدافسوس که حتی یک از این هزاران به زبان‌های مردم ایران ترجمه نشده است. روز جهانی زبان مادری بیش از هر جای دیگری، متوجه کشورهایی است که دارای تنوع زبانی گسترده‌ای هستند تنوعی که به گفته جنوا اسپیترمن، امری طبیعی، میراثی انسانی و سرمایه‌ای اجتماعی است. این گفتگو، بهانه‌ای است برای زنهاری کوتاه بر این نکته که پاسداشت میراث ایرانی‌اسلامی، تنها در حفظ کتیبه‌ها و نسخه‌ها و سنگ‌قبرها نیست، در حفظ میراث زنده‌ای بنام زبان مادری همه مردمان ایران و همه زبان‌های رایج در آن از جمله فارسی، ترکی، کردی، عربی، بلوچی و غیره نیز هست.